داستان من فصل شانزدهم از کتاب شفای زندگی "
توجه کنید که این داستان زندگی زنی است که امروزه یکی از بلند اوازه ترین رهبران
روانشناسی نهضت عصر نوین است..
پانزده ساله که شدم دیگر نتوانستم سو استفاده ی جنسی را تاب بیاورم و از خانه و مدرسه فرار کردم
ادامه ی داستان
کاری که به عنوان پیش خدمت در رستورا ن پیدا کردم خیلی اسانتر از کاری در حیاط
خانه به نظر میرسید.من تشنه ی عشق و محبت با کمترین حس احترام نسبت به خود
مشتاقانه تنم را در اختیار هرکس که به نظرم مهربان می امد می گذاشتم . درست روز
بعد از تولد شانزده سالگیم دختری به دنیا اوردم . احساس می کردم نگاه داشتنش
محال است ولی توانستم برای او خانه ای خوب و پر محبت پیدا کنم . زن و شوهری بی
فرزند یافتم که در ارزوی بچه می سوختند. چهاماه اخر حاملگی را در خانه ی انها گذراندم
و روزی که به بیمارستان رفتم بچه با نام خانوادگی انها به دنیا امد .
البته در چنین شرایطی نمی توانستم هرگز از مادر شدن شاد باشم و تنها ثمره اش
احساس از دست دادن وشرم و گناه بود. می بایست هرچه زودتر از شر این دوران خجلت
بار خلاص می شدم. تنها چیزی که به خاطر میاورم انگشتان بزرگ پای او بود که به طرز
عجیبی به انگشتان خودم می مانست اگر روزی ببینمش حتما او را از انگشتانپایش
خواهم شناخت . بچه پنج روزه بود که ترکش کردم .
فورا به خانه برگشتم و به مادرم که همچنان به زندگی قربانی وار ادامه میداد گفتم : "
راه بیفت . دیگر لازم نیست به این وضع ادامه بدهی . من تو را با خود می برم. " اون یز با
من امد و خواهر ده ساله ام را که همیشه عزیز دردانه ی پدر بود تنها گذاشت تا با پدرش
بماند.
پس از انکه به مادرم کمک کردم به عنوان مستخدم در هتلی کوچک کار پیدا کند و
اپارتمانی برایش دست و پا کردم تا بتواند در ان ازاد باشد و احساس راحتی کند حس
کردم همه ی تعهداتم را به انجام رسانده ام . با دختری که دوستم بود رفتم یک ماه در
شیکاگو بمانم اما سی سال ماندم و برنگشتم .
در ان روز ها به علت خشونتی که در کودکی تجربه کرده بودم و احساس بی ارزشی که
در من ایجاد شده بود مردانی به زندگی ام راه می یافتند که با من بد رفتاری می کردند و
اغلب کتکم میزدند . می توانستم مابقی زندگی ام را صرف سرزنش مردان کنم و
احتمالا هنوز نیز همان تجربه ها را داشته باشم. هرچند تدریجا به علت تجربه های
ناشی از تمرین ها و اندیشه های مثبت احترامم نسبت به خود افزایش یافت و انگونه
مردان زندگی ام را ترک کردندانها دیگر با الگوی کهنه ام که ناخوداگاه خویشتن را سزاوار
سو استفاده می دیدم جور در نمی امدند . من رفتار انها را ملامت نمی کنم زیرا اگر"
الگوی من "چیز دیگری می بود من ان مردان را به خود جذب نمی کردم.اکنون مردی که از
زنان سواستفاده می کند حتی نمی تواند بداند که زنده ام . الگوهایم دیگر چنین تجربه
ای را به سوی خود نمی کشاند.
پس از چند سال کار های سطح پایین در شیکاگو به نیویورک رفتم و خوش اقبالی اوردم
و مانکن شدم . حتی مانکنی برای طراحان بزرگ نیز نتوانست به حس احترام نسبت به
خودم چندان کمکی بکند.تنها سبب شد نسبت به خودم عیب جو تر بشوم .
نمی توانستم خود را زیبا بدانم.
سالها در شغل مانکنی کار کردم . با مردی انگلیسی و محترم و تحصیلکرده که بسیار
نازنین و دوست داشتنی بود اشنا شدم و با او ازدواج کردم و دور دنیا را با هم گشتیم . با
خانواده ی سلطنتی ملاقات کردیم . حتی در کاخ سفید شام خوردیم . با اینکه مانکن
بودم و بهترین همسر را داشتم احترامم نسبت به خود همچنان اندک بود تا سال ها بعد
که کار درونی را اغاز کردم.
یک روز پس از چهارده سال زندگی زناشویی شوهرم گفت که قصد دارد با زنی دیگر
ازدواج کند . ان هم درست زمانی که داشتم معتقد می شدم این امکان هست که چیز
های خوب دوام بیاورند. اری در هم شکستم اما زمان میگذرد. من نیز زنده ماندم . می
توانستم احساس کنم که زندگی ام در حال دگرگونی است. در بهار منجمی تاکید کرده
بود که در پاییز رویدادی کوچک زندگی ام را عوض می کند:
این رویداد انقدر کوچک بود
که تا ماه ها بعد متوجه اش نشدم ......
.....
.....
منتظر بقیه داستان باشید
منو از نظرات خودتون در پیام خصوصی بی بهره نذارید
روانشناسی نهضت عصر نوین است..
پانزده ساله که شدم دیگر نتوانستم سو استفاده ی جنسی را تاب بیاورم و از خانه و مدرسه فرار کردم
ادامه ی داستان
کاری که به عنوان پیش خدمت در رستورا ن پیدا کردم خیلی اسانتر از کاری در حیاط
خانه به نظر میرسید.من تشنه ی عشق و محبت با کمترین حس احترام نسبت به خود
مشتاقانه تنم را در اختیار هرکس که به نظرم مهربان می امد می گذاشتم . درست روز
بعد از تولد شانزده سالگیم دختری به دنیا اوردم . احساس می کردم نگاه داشتنش
محال است ولی توانستم برای او خانه ای خوب و پر محبت پیدا کنم . زن و شوهری بی
فرزند یافتم که در ارزوی بچه می سوختند. چهاماه اخر حاملگی را در خانه ی انها گذراندم
و روزی که به بیمارستان رفتم بچه با نام خانوادگی انها به دنیا امد .
البته در چنین شرایطی نمی توانستم هرگز از مادر شدن شاد باشم و تنها ثمره اش
احساس از دست دادن وشرم و گناه بود. می بایست هرچه زودتر از شر این دوران خجلت
بار خلاص می شدم. تنها چیزی که به خاطر میاورم انگشتان بزرگ پای او بود که به طرز
عجیبی به انگشتان خودم می مانست اگر روزی ببینمش حتما او را از انگشتانپایش
خواهم شناخت . بچه پنج روزه بود که ترکش کردم .
فورا به خانه برگشتم و به مادرم که همچنان به زندگی قربانی وار ادامه میداد گفتم : "
راه بیفت . دیگر لازم نیست به این وضع ادامه بدهی . من تو را با خود می برم. " اون یز با
من امد و خواهر ده ساله ام را که همیشه عزیز دردانه ی پدر بود تنها گذاشت تا با پدرش
بماند.
پس از انکه به مادرم کمک کردم به عنوان مستخدم در هتلی کوچک کار پیدا کند و
اپارتمانی برایش دست و پا کردم تا بتواند در ان ازاد باشد و احساس راحتی کند حس
کردم همه ی تعهداتم را به انجام رسانده ام . با دختری که دوستم بود رفتم یک ماه در
شیکاگو بمانم اما سی سال ماندم و برنگشتم .
در ان روز ها به علت خشونتی که در کودکی تجربه کرده بودم و احساس بی ارزشی که
در من ایجاد شده بود مردانی به زندگی ام راه می یافتند که با من بد رفتاری می کردند و
اغلب کتکم میزدند . می توانستم مابقی زندگی ام را صرف سرزنش مردان کنم و
احتمالا هنوز نیز همان تجربه ها را داشته باشم. هرچند تدریجا به علت تجربه های
ناشی از تمرین ها و اندیشه های مثبت احترامم نسبت به خود افزایش یافت و انگونه
مردان زندگی ام را ترک کردندانها دیگر با الگوی کهنه ام که ناخوداگاه خویشتن را سزاوار
سو استفاده می دیدم جور در نمی امدند . من رفتار انها را ملامت نمی کنم زیرا اگر"
الگوی من "چیز دیگری می بود من ان مردان را به خود جذب نمی کردم.اکنون مردی که از
زنان سواستفاده می کند حتی نمی تواند بداند که زنده ام . الگوهایم دیگر چنین تجربه
ای را به سوی خود نمی کشاند.
پس از چند سال کار های سطح پایین در شیکاگو به نیویورک رفتم و خوش اقبالی اوردم
و مانکن شدم . حتی مانکنی برای طراحان بزرگ نیز نتوانست به حس احترام نسبت به
خودم چندان کمکی بکند.تنها سبب شد نسبت به خودم عیب جو تر بشوم .
نمی توانستم خود را زیبا بدانم.
سالها در شغل مانکنی کار کردم . با مردی انگلیسی و محترم و تحصیلکرده که بسیار
نازنین و دوست داشتنی بود اشنا شدم و با او ازدواج کردم و دور دنیا را با هم گشتیم . با
خانواده ی سلطنتی ملاقات کردیم . حتی در کاخ سفید شام خوردیم . با اینکه مانکن
بودم و بهترین همسر را داشتم احترامم نسبت به خود همچنان اندک بود تا سال ها بعد
که کار درونی را اغاز کردم.
یک روز پس از چهارده سال زندگی زناشویی شوهرم گفت که قصد دارد با زنی دیگر
ازدواج کند . ان هم درست زمانی که داشتم معتقد می شدم این امکان هست که چیز
های خوب دوام بیاورند. اری در هم شکستم اما زمان میگذرد. من نیز زنده ماندم . می
توانستم احساس کنم که زندگی ام در حال دگرگونی است. در بهار منجمی تاکید کرده
بود که در پاییز رویدادی کوچک زندگی ام را عوض می کند:
این رویداد انقدر کوچک بود
که تا ماه ها بعد متوجه اش نشدم ......
.....
.....
منتظر بقیه داستان باشید
منو از نظرات خودتون در پیام خصوصی بی بهره نذارید
+ نوشته شده در ۱۳۹۱/۰۱/۱۰ ساعت 19:3 توسط mona
|
اگر می خواهی چیزی را به دست آوری